Żychiewicz Tadeusz, pseud. Ojciec Malachiasz, T. Zych, T. Żmuda, ur. 12 I 1922, Bratkowice k. Rzeszowa, zm. 11 XI 1994, Kraków, historyk sztuki, publicysta rel., eseista; podczas II wojny świat. ukończył Szkołę Techniczną; od 1942 żołnierz AK, podchorąży; od 1949 studiował historię sztuki na Uniw. Jagiellońskim, od 1952 pracownik nauk. w Zakładzie Historii Sztuki tamże, następnie pracownik dokumentacji nauk. Pracowni Konserwacji Zabytków; od 1951 współpracownik “Tygodnika Powszechnego“, od 1956 członek redakcji; publikował m.in. w “Więzi” i “Znaku”; czł. Pen Clubu i Stow. Pisarzy Pol.; autor ok. 20 publikacji, m.in. cyklu komentarzy bibl. do Starego Testamentu (Genesis, Exodus, Kohelet-Hiob-Syracydes, Rut-Dawid-Salomon i Prorocy), które złożyły się na tom Stare Przymierze (1986, wyd. 2. 2000), rozważań Rok Mateusza (1973), Rok Marka (1974), Rok Łukasza (1975), wyd. łącznie w tomie Dom Ojca (1983), Poczta Ojca Malachiasza (t. 1 1968, 1970, 1971, t. 2 1968, 1971, t. 3 1972), pracy hagiograficznej Żywoty (t. 1-2 1985-89), szkiców biogr., esejów hist.-obyczajowych, reportaży i rozważań o książkach Ludzie ziemi nieświętej (1961), Ludzkie drogi (1981), Cnoty i niecnoty (1991); laureat nagród lit. Pen Clubu, im. B. Prusa, im. A. Bocheńskiego; odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa 1939-44.