W okresie późniejszym, od czasu proroków w VIII w. przed Chrystusem, znaczenie kary zaczęło posiadać charakter indywidualny. W czasach Chrystusa zanikła koncepcja utrzymująca, że kara za złe ż. wymierzana jest na ziemi. W chrześcijaństwie ż. wieczne oceniane jest jako ż. we wspólnocie z Chrystusem. Proponuje ono ponadto zastanowienie się nad związkiem między ż. wiecznym w człowieku i ż. wiecznym w Bogu, gdyż Jezus jest świadectwem zarówno jednego, jak i drugiego. W religiach szamańskich nie występuje pojęcie pośmiertnej kary i w zaświatach każda istota prowadzi ż. na wzór ż. doczesnego. W wierzeniach Indian amer. odnotowuje się znaczne zróżnicowanie losu ludzi po śmierci, które dokonuje się wg kryteriów nie zawsze o charakterze wyraźnie moralnym. Do wykluczonych z gł. raju należą przestępcy i złodzieje, jak również topielcy, porażeni piorunem, samobójcy, kobiety zmarłe w czasie połogu i zmarli nie mający własnego grobu. W wierzeniach niektórych ludów Afryki nie spotyka się idei jakiegoś formalnego sądu i los dusz różni się w zależności od stopnia zachowania przez ludzi miejscowego systemu kulturowego i rytualnego. W religii babilońskiej istniała koncepcja natychmiastowej kary wymierzanej żyjącym, jeszcze za ż. ziemskiego. Ci, którzy nie mieli szczęścia w ziemskim ż., pozostawali nieszczęśliwi również w zaświatach.